Komunikacja i współpraca z rodziną dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

Dorota Wodnicka

dorota.wodnicka@wsge.edu.pl

dorotawodnicka205@gmail.com

Celem przedmiotu jest przygotowanie studentów do profesjonalnego, empatycznego i etycznego komunikowania się oraz efektywnej współpracy z rodziną dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym z rodziną dziecka z niepełnosprawnością lub zaburzeniami rozwojowymi.

W zakresie wiedzy słuchacz:

1. zna etapy adaptacji rodziców po otrzymaniu informacji o niepełnosprawności lub dysfunkcji dziecka

2. rozumie znaczenie komunikacji wspierającej i partnerstwa w pracy z rodziną dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

W zakresie umiejętności słuchacz:

1. potrafi prowadzić rozmowy wspierające i informacyjne z rodzicami dziecka

2. umie budować relacje oparte na zaufaniu i współpracy z rodziną w procesie edukacyjno-terapeutycznym

W zakresie postaw społecznych słuchacz:

1. jest przygotowany merytorycznie i etycznie do współpracy z rodziną dziecka

2. wykazuje empatię, wrażliwość i gotowość do wspierania rodziny w trudnych sytuacjach

Metody niepodające: dyskusja i dyskusja zaplanowana
Metody niepodające: prezentacja z wykorzystaniem środków multimedialnych
Technika kształcenia na odległość: e-learning

Metody niepodające: dyskusja i dyskusja zaplanowana
Metody niepodające: prezentacja z wykorzystaniem środków multimedialnych
Technika kształcenia na odległość: e-learning

zaliczenie na ocenę - test

zaliczenie na ocenę - prezentacja

Przedmiot koncentruje się na komunikacji i współpracy z rodziną dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, ze szczególnym uwzględnieniem reakcji i etapów adaptacji rodziców po otrzymaniu informacji o niepełnosprawności lub dysfunkcji dziecka.

Omawiane są zasady rozmów wspierających i informacyjnych, budowania relacji opartej na zaufaniu i partnerstwie, a także strategie radzenia sobie z sytuacjami trudnymi i konfliktowymi. Zajęcia mają charakter teoretyczno-praktyczny i przygotowują studentów do świadomej, empatycznej i efektywnej współpracy z rodziną w procesie edukacyjno-terapeutycznym dziecka.

Przedmiot obejmuje zagadnienia związane z komunikacją interpersonalną oraz współpracą z rodziną dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Szczególny nacisk położony jest na rozumienie sytuacji psychologicznej rodziców po otrzymaniu informacji o niepełnosprawności lub zaburzeniu rozwojowym dziecka oraz na analizę etapów adaptacji do diagnozy. Omawiane są emocjonalne, społeczne i systemowe konsekwencje tej sytuacji dla funkcjonowania rodziny.

Treści programowe obejmują modele komunikacji wspierającej, zasady prowadzenia rozmów informacyjnych i wspierających, strategie budowania relacji opartej na zaufaniu i partnerstwie oraz sposoby radzenia sobie z sytuacjami trudnymi i konfliktowymi. Analizowane są również bariery komunikacyjne oraz znaczenie postawy profesjonalnej, empatii i etyki w pracy pedagoga i specjalisty.

Zajęcia obejmują analizę przypadków, symulacje rozmów, elementy treningu komunikacyjnego oraz refleksję nad własnymi zasobami i ograniczeniami w pracy z rodziną. Celem przedmiotu jest przygotowanie studentów do świadomej, odpowiedzialnej i partnerskiej współpracy z rodzicami jako kluczowymi uczestnikami procesu edukacyjno-terapeutycznego dziecka.

1. Dziecko niepełnosprawne w rodzinie, red. Obuchowska I., Warszawa 2008

2. Dziecko niepełnosprawne rozwój i wychowanie red. Minczakiewicz E.M., Kraków 2003

3. Bartnikowska U., Żyta, A. Żyjąc z niepełnosprawnością ,Toruń 2007

1. Student otrzymuje ocenę niedostateczną (2,0), gdy nie wykazuje dostatecznego stopnia osiągnięcia efektów uczenia się i uzyskuje mniej niż 50% sumy punktów za pracę zaliczeniową.

2. Student otrzymuje ocenę dostateczną (3,0), gdy wykazuje większy niż niedostateczny, ale mniejszy niż dostateczny plus stopień osiągnięcia efektów uczenia się i uzyskuje od 50% do 60% sumy punktów za pracę zaliczeniową .

3.Student otrzymuje ocenę dostateczną plus (3,5), gdy wykazuje większy niż dostateczny, ale mniejszy niż dobry stopień osiągnięcia efektów uczenia się i uzyskuje od 61% do 70% sumy punktów za pracę zaliczeniową.

4. Student otrzymuje ocenę dobrą (4,0), gdy wykazuje większy niż dostateczny plus, ale mniejszy niż dobry plus stopień osiągnięcia efektów uczenia się i uzyskuje od 71% do 80% sumy punktów za pracę zaliczeniową .

5. Student otrzymuje ocenę dobrą plus (4,5), gdy wykazuje większy niż dobry, ale mniejszy niż bardzo dobry stopień osiągnięcia efektów uczenia się i uzyskuje od 81% do 90% sumy punktów za pracę zaliczeniową.

6. Student otrzymuje ocenę bardzo dobrą (5,0), gdy wykazuje większy niż dobry plus stopień osiągnięcia efektów uczenia się i uzyskuje od 91% do 100% sumy punktów za pracę zaliczeniową.