Psychologia kliniczna dziecka

W13 zróżnicowane możliwości dzieci lub uczniów w okresie przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym, wynikające z opóźnień, zaburzeń lub przyspieszenia rozwoju i sposoby dostosowywania do nich zadań rozwojowych i edukacyjnych;

U14 skutecznie wykorzystywać w pracy z dzieckiem lub uczniem informacje uzyskane na jego temat od specjalistów (psychologa, logopedy, pedagoga, lekarza) i rodziców lub opiekunów dziecka lub ucznia;

K03 budowania relacji wzajemnego zaufania między wszystkimi podmiotami procesu wychowania i kształcenia, w tym rodzicami i opiekunami dziecka lub ucznia oraz włączania ich w działania sprzyjające efektywności edukacji;

1. Wprowadzenie w problematykę psychologii klinicznej dziecka

2. Pojęcie normy i normalności zdrowia w rozwoju dzieci i młodzieży.

4. Modele teoretyczne wykorzystywane w rozumieniu przyczyn i mechanizmów problemów klinicznych dzieci i młodzieży

5. Model psychodynamiczny ( teoria psychoanalizy Z. Freuda, stadia rozwoju psychicznego E. Ericksona). Kierunki behawioralne. Podejście poznawcze. Orientacja humanistyczna.Model systemowy

6. Stres psychologiczny. Podatność na stres, obrona przed nim.

7. Dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwoju. Problem rodziny z dzieckiem z zaburzeniami rozwojowymi

8. Zaburzenia procesów emocjonalnych i motywacyjnych w dzieciństwie. Mechanizmy zaburzeń nerwicowych dzieci.

9. Dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej. Dzieci z zaburzeniami zachowania. Rodzina z dzieckiem niedostosowanym społecznie

10. Dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.